małe ukłucia na gładkiej skórze,chciałabym

umrzeć młodo, tak

żeby wciąż być pięknym ptakiem

tylko,że ja już nie mam skąd odchodzić

unikać i znikać, choć i tak to robię
na sposobów sto

obserwuję ludzi w zimnych krajach

stojących w bramach, pijących colę

tyle razy to samo, patrzę na twarz

nie widzę twarzy

myślę, że oni też czasem mnie obserwują

ale i tak nic nie wiedzą

poruszające się obiekty, jak ja

patrzą na inne poruszające się obiekty

zastanoawiam sie czy nie lepiej patrzec

na niebo albo na trawniki 

pełne gówna

na jedno wychodzi

bywam wstydem różnego rodzaju.

Wiesz, chyba już umieram. Jestem umarłą melodią. Wykopię sobie dół i do niego wskoczę. Co ty na to? Może przyniesiesz mi kiedyś kwiatki. Takie jak te, co zwiędłe stoją na stoliczku w moim pokoju. Takie kolorowe. Tylko nie pal świec, przecież świece są smutne i będą mi przypominały o moim nieuleczalnym smutku. Smutku jak śmiertelna choroba. Nie wiem czy chcę do nieba, ale chcę patrzeć w chmury. A ty, jakie lubisz chmury? bo wiesz, ja najbardziej lubię te na piętnaście minut przed tym, jak zapada noc, takie zawieszone i ciemne. Chmury są piękne. Może warto żyć, dla chmur.